کاش آدم‌ها یاد می‌گرفتند رفتن هم مثل ماندن انتخابی ست. 
اگر یکی خواست برود، اگر دوستش دارد/ یک روزی دوستش داشته، بگذارد برود.
همدیگر را زخمی نکنند. آزار ندهند.
برای زندگی کردن با هم، شرط های زیادی باید وجود داشته باشد ...

ولی برای جدایی حتی یک شرط کافی ست. 

همین که یکی دیگر نتواند/نخواهد. حتی نخواستن دو نفر هم لازم نیست.

همین که یکی نخواهد بس است ...

اروس

خوابم گرفته بود به دستم انار تو

رویای کودکی و دبستان کنار تو

این میز عاشق است که بر سینه ی خودش

حک کرده است نام تو را یادگار تو

آن روزهای یار کشی کاش میشدم،

از بین بچه ها همه ی عمر یار تو

با سوتهای بلبلی ام حبس میشدم

در میله های پیرهن راه دار تو

می شد که قهر کرد و با بابادکی

پرواز کرد و رفت شبی از دیار تو

ای کاش میشد اینکه ببافم تمام عمر،

گلهای مخملی کتم را به دار تو

باید شما خطاب کنم بعد ازین تو را

با احترام محض بگویم تو را “شما”

گاهی اگر ببینمتان حرف میزنم

البته سر بزیرتر از قبل با شما

کوتاه اینکه سخت از این وضع خسته ام

از این همه مبالغه، از این شما شما

ای کاش فرصتی بشود مثل کودکی

جرات کنم  شما!؟  نه بگویم دوباره تو

نفرین به گل به دستکش و توری سفید

به صندلی بی من و مرد کنار تو

"علی داوری"

پنجره ها بسته اند٬ عشق پدیدار نیست
دیده‌ی بیدار هست٬ دولت دیدارنیست
یار چو بسیار بود٬ دل سر یاری نداشت
دل سر یاری گرفت٬ لیک دگر یار نیست
روی پری وار بود٬ آینه اما نبود
آینه اکنون که هست٬ روی پری وار نیست
زلف سیه کار من٬ بس که گرفتار سوخت
توده خاکسترش ماند و خریدار نیست
خیل وفا پیشگان از بر من رفته اند
مانده هوادار من٬ آن که وفادار نیست
حلقه به گوشان چرا٬ترک ادب گفته اند؟
جز همه انکار من٬ آن همه را کار نیست
گفتمشان می برم تا بفروشم به غیر
بنده‌ی بی شرم را رونق بازار نیست
ای غم بسیار من٬ یار من و یار من
باش که در دار دل٬ غیر تو دیار نیست
ای دل دیوانه خو٬ عمر تبه کرده ای
اینت نژندی سزا٬ گر چه سزاوار نیست!
لحظه چو گم شد مجوی٬ کاب روان را به جوی
صورت تکرار هست٬ معنی تکرار نیست
بس کنم این گفته را گفته آشفته را
خفته ای و خفته را٬ گوش به گفتارنیست
×××
غزل از بانوی غزل معاصر ایران سیمین بهبهانی